ما هيچ,ما نگاه

دیوار بلند را دور می زنم

شروع دوباره ی راه رفتن!!!

قلب دیوار در زیر ناخن های من می لرزد، و تپیدن آغاز می کند...

سالهاست که لبهایم خنده را زهرخند زده است...حالیا که موسم هلهله رسیده است...

روزهای سیاه را کناری گذاشته ام، پوشیده در بغچه ای و نهاده در پستویی...

وه که چه سرشارم از تو : ای طراوت ظهرهای آفتابی! 

هوای تازه ریه هام را پر می کند.

هوای تازه با بوی نان،

                     عطر پونه،

                             و جای قدم های نسیم که بر برگهای این خانه می وزد.

تمام راه را برای آمدنت دعا خوانده بودم،

و تمام راه را دویده بودم..

               می آیی

                و لبهای خشکم با خنده می شکند...

گل سرخ میان موهام

شادِ شاد، شادباش گوی آمدنت شده.

باغچه ها سبز شده اند و من،

 -قلبم-

گوش به زنگ آمدن گام های توست....

نامت،

که از میان پیچ و تاب تنم بالا می زند،

                                                          خشکم می زند!

من، خوش خیالِ فراموشی ات،

و نامت، که از چین لبهام،

- هنگام بوسه-

                           رسوام می کند...

دست هایم،

و کلماتم،

                           می لرزند..

دست هایم را که نگاه می کنی، نگاهم روشن می شود،

و کلمات در دهانم می خندند،

نوری در سینه ام درد را می سوزاند، 

                                                من سلام می کنم!

پاهایم را لب دیوار آویزان کرده ام

   و تاب می خورم.

انگار نه انگار که سرما را سر ِ بخیه های قلبم درد می کشم.

...

تاب می خورم و لبخند می زنم...

تکان می دهم پای تمام ِ امروزهای بی روزَنم را

و هی خدا را قسم می دهم به همه آنچه مادر یادم داده است،

                    و روزن ِ امروز ِ روزهای تاریک مانده را آرزو می کنم.

          ....دامن دامن آرزوهای کوچک دنیای بزرگم،              

          و چشمان خیس خدا، که به تقلای پاهام دوخته شده...

شعری از پل الوار؛ که من خیلی دوستش دارم...

تو را به جای
همه‌ی زنانی که نمی‌شناختم
دوست می‌دارم

تو را به جای
همه‌ی روزگارانی که نمی‌زیسته‌ام
دوست می‌دارم

برای خاطر
عطر گستره‌ی بی‌کران
و برای خاطر
عطر نان گرم

برای خاطر
برفی که آب می‌شود
برای نخستین گل

برای خاطر
جان‌داران پاکی که
آدمی نمی‌رماندشان
تو را برای دوست‌داشتن
دوست می‌دارم

تو را به جای
همه‌ی زنانی که دوست نمی‌دارم
دوست می‌دارم

جز تو
که مرا منعکس تواند کرد؟
من خود
خویشتن را بس اندک می‌بینم

بی تو
جز گستره‌ای بی‌کرانه نمی‌بینم
میان گذشته و امروز
از جدار آیینه‌ی خویش
گذشتن نتوانستم

می‌بایست تا زندگی را
لغت به لغت فراگیرم
راست از آن گونه که
لغت به لغت از یادش می‌برند

تو را دوست می‌دارم
برای خاطر فرزانه‌گی‌اَت
که از آن من نیست

تو را به خاطر سلامت
به رغم همه‌ی آن چیزها
که جز وهمی نیست
دوست دارم

برای خاطر این قلب جاودانی
که بازش نمی‌دارم
تو می‌پنداری که شکی
به حال آن به جز دلیلی نیست

تو همان آفتاب بزرگی
که در سر من بالا می‌رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم

عزیز ِ جان

صدایم به پَر ِ بالهات می رسد؟

با دورها چگونه ای؟

باآن دور ِ دور ِ راه که تا ناکجا کشاندی اش.

صدایم را آواز می دهم

اما، بغض ِ در گلوی من کجا و پرهای آبی ِ تو  کجا؟

آن قدر رفته ای که حتی رنگ چشمانت فراموشم می شود.

با این همه هر روز،

                         چکه ای از نامت

                                           بر لبان ِ من می چکد.

پیراهن سیاه بر تنم چسبیده است.

مجلس سوگ سال تو را دارم،

                                         - ریشه دار و تلخ..

حدیث دیماه دور را به اسفند گذشته دوخته ام،

و حالا،

جز بوی هجرت از این خاک

                                   هوایی نیست در سرم.

روزگارت به خیر.

وداعی گرم را با تو آمدم،

                               و حالا تمام فکرم

                                     با یک پیراهن گلدار ِ روشن است!

صورتت در میان دستانم نشسته است.

- ( به یاد می آوری؟)-

و رستنگاه موهایت مرا به یاد لبخندهای دوردست خدا می اندازد.

می خندم و تورا که لبریز از صحبتی،

                                                 خاموش می کنم.

دستانم صورتت را قاب گرفته است،

                                 و انگار من خدارا در مشت دارم..

پ.ن. اینروزها خاکستر سیاه رنگی را کنار می زنم..و گاهگاهی چیزهایی به یادم می آیند که طعم دارند، طعمی که داشت فراموشم می شد...

پشت به پشت آسمان داده ام.

و دلم،

این روزها

             هیچ نمی لرزد.

وقتی خدا را در مشت داری،

                              و در آغوشش نشسته ای،

تمام نبودن های آن که می بایست می بود،

همه از یاد می رود...

با این همه،

 حتی به گاهِ پلک بر هم زدنی،

                  بی تو نبوده ام...

صدای بال زدن های پروانه

و رنگ رنگ ِ نور

                   که روی ماه می پاشد.

و سکوت.

           سکوت.

                    سکوت.

در زیر آسمان ایستاده ام.

و زندگی

پر رنگتر از تلخی ِ کامم هنوز می دَوَد.

بر جا می مانم.

و قدم از قدم نمی شناسم.

آغوشم را باز می کنم به پوست نمناک شب،

و

  به خواب می روم.

و تمنا را به دار کشیده ام.

به تماشایش نشسته ام،

                 و پرپر زدن پاهایش را سیر نمی شوم.

کاش می دیدی

که رنجم را از بلندترین بام شهر آویخته ام،

و سیرسیرک ها

                            عجیب می خندند...

هراس و دلهره پوست می اندارد

                                   در بطن شب های عریانم.

و دلواپسی،

غبار محوی است که چشمانم را قاب می گیرد.

،چشمانم را،

    -چشمانم را یادت هست؟

،انبوه موهای خرمایی من،

و نگاه دستانِ بی نور ِ این روزها،

                              که دوست داشتی شان.-

می دانم دیوانه خواهم شد.

و این

مرا به پهنه ی هیچ ژرفایی نمی بَرَد،

                            سکوت می کنم...

گوش می کنم.

و صداست که تاب بر می دارد در قلبم.

پیچ می خورد و بالا می آید.

               بالا می آورَدَم روی صورت روزهای شنبه.

                                                        -که تمام شدم-

تمام شدنی نبودم اما ته گرفت تمام پیراهنم.

و بخار این سیم ها،

                       که دستانم را سوراخ می کنند،

                               انگار عرق کرده است.

دور می شوم.

صدایت می کنم.

و یادم می افتد که برایت خوانده بودم:

                                            ْ صدا کن مرا،صدای تو خوب است....ْ

و صدایم

انگار خَش داشت،

                    گوش نمی کردی.

بغض های تمامن مسکوت شده،

و پیشانی عریان خیس از عرق،

تمامِ ملتهبِ روزها،

                    و این دقیقه های بی اثر.

سکوت صدایم را شاد می شوی.

من اما

                  حسرتت می دهم،

و غم گریه هام فریادی می شود

                   به ضخامت نور،

                   و رسوایت می کنند!    

دور می شوم

و انگشتان باریکم

                     به سویت نشانه می روند.

هراس گُل های لِه شده ی این خانه،

          دورم می کند از تمام نشانه هات.

مغزم را پیچ می زنم،

                          - گره کور -

اما به یادم نمی مانی.

شاخه های تیز دستانم

                    چشمانت را می درند.... 

می رقصم و پای بر زمین می کوبم.

چرخ می زنم

                  و دنیا را وا می دارم که بگردد.

و باد

که میان گیسوانم می پیچد.

پیچ و تاب بر می دارد قلب چشمانِ تارم.

تلألؤ نور و برگ های تازه ی تابستان.

و عطش ِ تن ِ دریا برای بوی شور پاهای ماسه کوب...

به سطح می آيم و نفس تازه می کنم.

در زير آب های سياه دنيا ايستاده ام.

مرجان ها احاطه ام کرده اند،

و عروس های دريايی

                          - با انگشت -

                          تور سوراخ عروسی ام را به مسخره گرفته اند. 

پاهايم را تکان نمی دهم.

فلج شده اند تمام قدم های به سوی تو اَم.

تور سپيدم را حلقه می کنم دور گردنت،

                                     و محکم می کِشم.

چشمانت که به خون نشسته اند

                                     دلِ خونی ام را شاد می کنند.

به سطح می آيم و نفس تازه می کنم.

ريه هام را به مرجان ها نشان می دهم،

                            و وادارشان می کنم که يک دقيقه سکوت کنند،

                            و به لاشه ات احترام بگذارند.

کلاه عروس های دريايی را برايت بر می دارم،

و مارش گوش ماهی ها

                             آغاز می شود...